Czytnika ekranu nie włącza się w panelu WordPressa. To zewnętrzne oprogramowanie działające na poziomie systemu operacyjnego, a nie funkcja CMS-u ani wtyczka do konkretnej strony. Osoba korzystająca z technologii wspomagającej sama wybiera i uruchamia czytnik na swoim komputerze lub urządzeniu mobilnym. Zadaniem właściciela witryny jest przygotowanie treści i kodu tak, aby program mógł je poprawnie odczytać.
Czym jest czytnik ekranu?
Czytnik ekranu odczytuje tekstową zawartość ekranu oraz przekazuje informacje o elementach interfejsu, na przykład nagłówkach, przyciskach, linkach i obrazach. Działa w całym systemie operacyjnym, więc może obsługiwać WordPressa, przeglądarkę i inne aplikacje. Nie trzeba instalować go w witrynie ani dodawać do panelu administracyjnego.
Przykłady popularnych programów to:
- NVDA – bezpłatny czytnik ekranu dla systemu Windows.
- JAWS – płatny czytnik ekranu dla systemu Windows.
- VoiceOver – wbudowane rozwiązanie dostępne w systemach macOS i iOS.
Programy te mogą odczytywać treść strony na głos albo przekazywać ją na monitor brajlowski. To użytkownik końcowy decyduje, z którego rozwiązania korzysta. W ustawieniach WordPressa nie ma więc przełącznika „włącz czytnik ekranu”.
Co zrobić w WordPressie, aby strona była dostępna?
WordPress powinien dostarczać uporządkowaną, semantyczną treść, którą czytnik ekranu może prawidłowo zinterpretować. Dostępność nie polega na dodaniu specjalnego toolbara, lecz na jakości kodu, motywu i materiałów publikowanych przez redaktora. Punktem odniesienia są wytyczne WCAG, między innymi dotyczące struktury, obsługi klawiaturą i opisów elementów nietekstowych.
W przypadku obrazów dodawaj tekst alternatywny, gdy grafika przekazuje informację ważną dla treści. W WordPressie wpiszesz go w polu „Tekst alternatywny” po zaznaczeniu obrazu w edytorze. Opis powinien być krótki i konkretny. Obraz dekoracyjny powinien mieć puste pole alt, aby czytnik ekranu go pominął. Nie ma potrzeby opisywania każdego zdjęcia ani powtarzania tej samej informacji w kilku atrybutach.
Zadbaj także o logiczną hierarchię nagłówków. Nagłówki H2 i H3 powinny wynikać ze struktury treści, a nie służyć wyłącznie do zmiany rozmiaru tekstu. Dzięki temu osoba korzystająca z czytnika może szybko przejść między sekcjami i zorientować się w zawartości strony.
Nie traktuj wtyczek typu „accessibility toolbar” jako sposobu na automatyczne spełnienie WCAG. Część takich narzędzi zmienia interfejs bez usuwania problemów w motywie i kodzie, a niesemantyczny toolbar może nawet pogorszyć obsługę strony. Do sprawdzenia witryny lepiej wykorzystać narzędzia audytowe, takie jak WAVE lub ARC Toolkit, a wyniki uzupełnić testem z klawiaturą i rzeczywistym czytnikiem ekranu.
Nie szukaj czytnika ekranu w WordPressie. Zainstalować lub uruchomić może go użytkownik na swoim urządzeniu, natomiast administrator witryny powinien zapewnić dostępny kod, poprawne nagłówki, właściwe teksty alternatywne i czytelną strukturę treści.
